Wat ben jij dapper!
Veel mensen die horen over mijn avontuur richting Frankrijk zeggen 'Wat ben jij dapper!' Maar wat is dapper...?
Dapper betekent dat iemand moedig is en geen angst toont voor gevaar of moeilijke situaties. Maar zo ervaar ik deze stap in mijn leven helemaal niet. Het is voor mij het volgen van mijn gevoel. En daarbij komt totaal geen angst of gevaar om de hoek kijken. Ik voel al heel lang dat ik deze stap een keer zou gaan maken. En dat dat zou zijn als mijn ouders en zusje er niet meer zouden zijn.
Als middelste kind (1 jaar voor mij werd mijn broer Jeroen geboren en 3 jaar na mij mijn zusje Saskia) was ik een soort van steunpilaar in mijn gezin. Jeroen overleed tijdens zijn geboorte en Sas werd geboren met Down Syndroom. Een pittige taak om te dragen voor mijn ouders maar ook voor mij als klein prulleke. Daarnaast werd mij mijn hele leven op het hart gedrukt om voor mijn zusje te zorgen als mijn ouders er niet meer zouden zijn...
Onbewust nemen we allerlei rollen aan in ons gezin. Naar mijn idee was ik al erg jong volwassen en nam ik zelf 'volwassen' beslissingen. Ik wilde mijn moeder ontzien in haar verdriet en de zorg voor Sas, als kind voel je dat (onbewust) feilloos aan. Mijn vader was een rustige stille man en op zichzelf. Hij werkte veel om ons als gezin alles te kunnen geven. Begrijp me niet verkeerd, mijn gezin was ontzettend warm en liefdevol. Maar ik verdween soms wel een beetje naar de achtergrond.
Het overlijden van mijn beide ouders en zusje tussen 2022 en 2024 zorgde voor een ontzettend groot gemis. Maar tegelijkertijd kwam er ook ruimte. Ik stapte uit een systeem waar ik 53 jaar lang in bewogen had en wat mij gevormd heeft naar wie ik vandaag de dag ben. En vanuit de rouw en het verdriet werd ik een soort van opnieuw geboren. Ik mocht mezelf opnieuw gaan vormgeven in een wereld die nog niet bestond.
Er is geen zorg meer voor mijn ouders en zusje en geen partner die mij bind aan Nederland. Ik kan gaan en staan waar ik wil. En ik wil gaan daar waar de stilte rijst, de natuur mij omarmt en de bergen mij roepen. Ik wil rust en ruimte en kunnen 'zijn' zonder ruis. Niet alleen voor mijn innerlijke zijn maar ook voor mijn fysiek.
Mijn lichaam is moe van de afgelopen jaren, het proces van rouw kostte me heel veel kruim... Ik wil het weer liefde geven en laten baden in ochtenddauw, het turquoise water van de meren en de zon die tussen de bomen schijnt. Langzaam weer kracht opdoen met werken in mijn tuin, snoeien, maaien en fruit rapen. Urenlang wandelen in de bergen met mijn hondjes. En werken in mijn atelier zonder druk te hoeven ervaren.
Is dat dapper? Als je over de landgrenzen gaat bewegen om ergens te gaan wonen wordt dat al snel dapper genoemd; andere gebruiken en een andere taal. Een omgeving die je nog niet kent. Maar de wereld is voor mij één. Grenzen zijn slechts lijnen op een kaart. En eenieder van wie ik houd heeft een eigen kamertje in mijn hart. En dankzij de technologie kunnen we elkaar spreken en zien wanneer we willen. En mijn nieuwe huis heeft ruimte voor eenieder die ik lief heb!
Mijn ouders en mijn zusje reizen met mij mee. Mijn pa was dol op de natuur, hij vindt het geweldig waar ik heen ga! Mijn moeder hield niet zo van bomen en bossen, maar is evengoed ontzettend trots op me. Mijn grote broer Jeroen zie ik mijn hele leven al voor me als een grote vent in een groene overall met rubberlaarzen en een rossige baard. Die gaat me elke dag helpen in mijn tuin. En mijn zusje... die gaat flierefluitend waar ik ga en vindt het allemaal leuk!
Er is 1 woord wat staat voor alles wat ik hier schrijf... LEEF.