Er is iets...
wat niemand je vertelt over het verkopen van je huis

Mijn eigen verhaal
Als je besluit je huis te verkopen, moet er ineens van alles geregeld worden. Je zoekt een makelaar, er worden foto's gemaakt en een verkooptekst geschreven. Je gaat opruimen en misschien schilder je nog snel een muur of vervang je een lamp waarvan je je al jaren ergert dat hij scheef hangt. Vervolgens verschijnt je huis op Funda en begint het wachten.

Zo lijkt het tenminste... Alsof de verkoop vanaf dat moment volledig in handen ligt van de makelaar, de woningmarkt en een beetje geluk. Maar daar komt meer bij kijken...

Al langere tijd voelde ik dat er iets in beweging wilde komen en dat ik niet meer op dezelfde plek wilde blijven wonen. Ik wist nog niet waar ik naartoe moest, maar ik voelde wel dat mijn leven langzaam een andere richting op begon te wijzen. Toch kon ik dat proces lange tijd niet werkelijk aangaan. Er moest eerst gerouwd worden.

In een paar jaar tijd verloor ik mijn ouders, mijn zusje en mijn hond. En wanneer er zoveel verdwijnt uit je leven, kun je niet zomaar je spullen pakken en een nieuw hoofdstuk beginnen. Dan vraagt het leven eerst iets anders van je. Stilstaan en verzachten. Ook wel overleven misschien... Om daarna heel langzaam weer thuis te komen in jezelf.

Pas nu, na 4 jaar van rouw en doorleven, voel ik dat er weer genoeg kracht in mij is om deze stap te zetten. En ja, een huis verkopen is een hele stap! Maar een huis verlaten is een proces. Een proces waarin je niet alleen onderzoekt waar je wilt wonen, maar ook hoe je wilt wonen. En wat je nog nodig hebt en wat niet meer past. Een plek waar je lichaam rustig van wordt en waar je ziel weer kan ademhalen.

La douce France
Het werd Zuid-Frankrijk, aan de voet van de Pyreneeën en in het Katharengebied. Het heeft zich laag voor laag, aan mij laten zien. Alsof ik er niet naartoe aan het plannen was, maar er langzaam naartoe werd geleid. Het is begonnen bij opnieuw leren voelen...

...en opnieuw leren vertrouwen.

De verkoop van mijn huis
En dan is daar mijn huis, een heerlijk huis waar ik al zevenentwintig jaar zielsveel van houd. Een huis waarin een groot deel van mijn leven zich heeft afgespeeld; waar ik heb gewoond, gewerkt, gecreëerd, gelachen en gehuild. Waar dromen zijn ontstaan en langzaam werkelijkheid werden.

Het is een huis dat ik met heel veel liefde heb gerestaureerd. Wat ik terug wilde brengen naar haar oude glorie. Laag voor laag kwam haar ziel weer tevoorschijn. Zij liet me onderweg zien wat het altijd al in zich had gedragen.

Ze past mij als een jas... of misschien is het wel andersom. In al die jaren ben ik steeds een beetje meer bij haar gaan passen. Juist daarom voelt het zo bijzonder dat we allebei lijken te weten dat onze tijd samen langzaam ten einde loopt.

Ja... ik geloof dat een huis ook een eigen energie heeft. Dat het iets in zich draagt van alles wat er tussen haar muren is beleefd. Mijn huis is, net als ik, klaar voor een nieuw hoofdstuk.

Voor mij roept de natuur, de stilte, de ruimte. Een plek waar ik opnieuw mag beginnen en waar ik verder kan creëren. Waar ik iedere ochtend de bergen kan zien en het ritme van de seizoenen weer van dichtbij kan ervaren.

En mijn huis... Dat verlangt misschien wel naar iets heel anders. Naar nieuwe stemmen in de kamers en naar mensen die genieten van het bruisende stadsleven. Die onder haar dak willen wonen, werken en creëren. Die haar opnieuw vullen met hun eigen verhalen.

Misschien is dat wel de mooiste gedachte van allemaal, dat we elkaar niet loslaten omdat de liefde verdwenen is.

Maar juist omdat die liefde zó groot is, dat we elkaar allebei een nieuw hoofdstuk gunnen.