Je verkoopt niet alleen een huis, je sluit ook een hoofdstuk van je leven af.
Op een gegeven moment besefte ik dat ik eigenlijk helemaal niet bezig was met het verkopen van mijn huis, ik was bezig met het afronden van een hoofdstuk van mijn leven. En dat voelde als een heel groot verschil!
Een huis kun je verkopen, zo'n hoofdstuk kun je alleen afsluiten. En dat vraagt tijd en aandacht... soms verdriet of dankbaarheid. En heel vaak allebei tegelijk.
Terwijl ik door mijn huis loop, merk ik dat iedere ruimte me iets laat herinneren. Afscheid nemen maakt iets zichtbaar wat jarenlang heel vanzelfsprekend is geweest. De keuken waarin mooie gesprekken zijn gevoerd. De trap die ik duizenden keren op en af ben gelopen. De werkplaats waar mijn ideeën ontstonden en mijn heerlijke tuin met de merels, duiven, eksters, kauwtjes en de mussen familie.
Opeens kijk ik niet meer naar de ruimtes in mijn huis. Nee... Ik kijk naar de herinneringen. Ik neem niet alleen afscheid van een plek... Ik kijk terug op een periode van mijn leven die nooit meer op precies dezelfde manier terug zal komen. En dat doet even pijn... En tegelijkertijd is het ook iets heel moois.
Een hoofdstuk is pas werkelijk afgerond wanneer je het met liefde kunt afsluiten.
Meer zien van mijn huis wat te koop staat? Klik hier >
Toestemming
Ik betrap mezelf op emoties die ik helemaal niet had verwacht. Een brok in mijn keel wanneer het verkoopbord aan de gevel wordt gehangen. Een traan wanneer ik de foto's van mijn eigen huis op Funda zie verschijnen. Een korte twijfel, terwijl ik juist zo zeker weet dat ik deze stap wil zetten. Verdriet en enthousiasme die moeiteloos naast elkaar lijken te bestaan.
Ik verbaas me daarover. Want ik wil dit toch? Waarom voelt het dan soms alsof ik iets kwijtraak? Langzaam begin ik te begrijpen dat die emoties misschien helemaal niet betekenen dat ik de verkeerde keuze maak.
Misschien betekenen ze juist dat wat ik achterlaat, belangrijk voor mij is geweest. Dat ik ergens hebt gewoond waar ik intens heb geleefd en beleefd. Waar ik herinneringen heb gemaakt en waar ik ben gegroeid als mens. Verdriet is niet een teken dat ik moet blijven...
Het is ook een liefdevol afscheid van iets wat van grote betekenis voor mij is geweest. En die emoties mogen er gewoon zijn, naast de spanning en het verlangen en de nieuwsgierigheid naar alles wat nog komen gaat.
Mijn hart dat tegelijkertijd iets loslaat... en iets nieuws voorzichtig begint te omarmen.